vrijdag 9 maart 2018

#wilwelwatmaarweetookalniethoe: Ad Melkert


Regelmatig zijn er deskundigen, vaak politici en oud-politici, die ons vertellen wat er volgens hen moet gebeuren. Hun bijdrage aan het publieke debat moet althans die indruk wekken. Heel vaak echter, weten ze wel te vertellen welke doelen we zouden moeten nastreven, maar hebben ze blijkbaar geen idee hoe we die doelen kunnen bereiken. Hoe verstandig de doelen ook gekozen mogen zijn, op die manier is hun bijdrage niet meer dan een vorm van wensdenken waarmee we niet veel opschieten. We rangschikken ze daarom onder de hashtag #wilwelwatmaarweetookalniethoe.

Deze keer: Ad Melkert

Kent u hem nog? Melkert was bestuurslid van de PPR, stapte over naar de PvdA en was voor die partij kamerlid en (in het kabinet Kok I) minister van Sociale Zaken. Vervolgens fractievoorzitter van de PvdA tijdens Kok II. In 2002 werd hij zo ongeveer persoonlijk verantwoordelijk gehouden voor de zogenaamde 'demonisering' van Pim Fortuyn en was volgens diens aanhangers derhalve medeverantwoordelijk voor de moord op Fortuyn, want 'de kogel kwam van links'. Een nogal absurde claim. De door zijn aanhangers heilig verklaarde Pim was zelf een buitengewoon geestdriftige en vakkundige treiteraar, die bij zijn politieke tegenstrevers regelmatig het bloed onder de nagels vandaan wist te halen. Pim sprak en schreef over 'De Puinhopen van Paars', waaraan Ad ijverig meegewerkt zou hebben. Melkert reageerde daarop vooral met misprijzende teksten en een chagrijnige blik. Een lachebekje is Melkert nou eenmaal nooit geweest.
Maar om dat nou 'demoniseren' te noemen...

Die Ad Melkert dus, heeft weer van zich laten horen via een opinieartikel in de NRC.
Daarin zegt Melkert verstandige dingen. Vertrekkend bij de ontwikkelingen in de supermarktbranche, waar de banen van caissières geleidelijk aan worden vervangen door zelfscanmachines en op termijn door het geheel automatisch scannen en factureren van de door de klant ingeladen boodschappen, waarschuwt Melkert voor de gevolgen van de technologische innovatie op onze banen en op ons leven. Die waarschuwing is natuurlijk zeer terecht, zij het niet heel erg nieuw. Melkert wijst erop dat we in de toekomst niet meer voltijds (betaald) zullen werken, maar vindt wel dat we ons voltijds moeten blijven inspannen. De tijd die we straks niet meer besteden aan betaald werk moet besteed worden aan bijscholing en aan mantelzorg. Het onderscheid tussen betaald en onbetaald werk moet volgens Melkert worden vervangen door "een functiewaardering die ook maatschappelijke dienstverlening honoreert". Dat klinkt buitengewoon diepzinnig, maar wij kunnen er geen chocola van maken. Wie stelt die 'functie' voor ons samen?
Wie bepaalt de 'waardering' ervan en hoe zit het precies met die 'maatschappelijke honorering'?
Is de honorering in geld of krijgen we alleen een aai over de bol? Erg vaag allemaal.

Gelukkig heeft Melkert ook nog een paar concrete adviezen:
"Onderwerp de kracht van de markt aan de norm van de maatschappij. Pot opbrengsten van innovatie niet particulier op, maar laat ze aan het collectief ten goede komen. Houd bedrijven verantwoordelijk voor de gevolgen van automatisering en voor het ontwikkelen van nieuwe vaardigheden van werknemers, binnen en buiten het eigen erf."
Pleidooien voor hogere lonen zijn er al jaren, onder andere van de kant van de president van de Nederlandse Bank. Maar niemand weet hoe dat afgedwongen kan worden.
Het aan het collectief ten goede laten komen van opbrengsten van innovatie wil ook bijna iedereen wel, maar niemand weet hoe dat afgedwongen kan worden. We slagen er niet eens in om de exorbitante winsten van multinationals effectief fiscaal te belasten.
Bedrijven verantwoordelijk houden voor opleiding en ontwikkeling van (huidige, toekomstige of gewezen) medewerkers willen we ook wel, maar niemand weet hoe dat afgedwongen kan worden. We slagen er niet eens in om voor studenten in het beroepsonderwijs voldoende stageplaatsen te krijgen.
Mooie wensen hoor, maar hoe doen we dat Ad, hoe doen we dat?

Geen opmerkingen:

Een reactie posten